Eylülü yalnız bir mevsim değil, ayrılığın, bekleyişin ve eksilen ömrün takvimi hâline getiren şiir, ağır ama çok tanıdık bir hüzün bırakıyor Mediha Hanım. “Yine giyindi sarı hüznünü sokaklar” dizesi, sonbaharın rengini insanın iç dünyasına giydirerek mevsimle gönlü aynı acıda buluşturuyor. Hüzzam akşamları sözü, şiirin hüznüne yalnız renk değil, ince ve derinden gelen bir musiki de katıyor. “Gökyüzü suskun bir mektup gibi bırakır kendisini pencereme” dizesi, okunamayan fakat hissedilen bir haberin sessiz bekleyişini çok zarif anlatıyor. Düşen her yaprağın başka bir hatırayı ve ömürden eksilen bir vedayı çağırması, sonbaharın doğal döngüsünü kişisel bir kayıp duygusuna dönüştürüyor. Eylülün ağlayışını terk edilmiş bir çocuğun acısıyla yan yana getirmek, şiirin kırılganlığını en derin yerine taşıyor. “Eylüle biraz daha eklerim, biraz daha sığarız sanki” sözü, iki kişinin ayrılığın daralan mevsiminde kendilerine yer açma çabasını özgün ve dokunaklı biçimde duyuruyor. Finalde acıyı ve ayrılığı birlikte sırtlanan ellerin yeniden kenetlenmesi, hüznü yenilgi olmaktan çıkarıp sevdayı büyüten ortak bir yüke dönüştürüyor. Kutluyorum, kalbi selamlarımla.