Gitmek isterken gidilecek tek yerin yine sevilen kişi olması, şiirin daha başlangıcında kaçışı imkânsız bir iç yolculuğa dönüştürüyor Mediha Hanım. “Kalmak istiyorum ama kaldığım her an eksiliyorum” dizesi, aşkın insana hem sığınak hem de tükeniş olabildiğini çok güçlü bir karşıtlıkla anlatıyor. Akıl iyileşmeyi isterken kalbin susmayı buyurması, buna karşılık çığlıkların susturulamaması; insanın kendi içinde birbirine söz geçiremeyen üç ayrı sese bölündüğünü hissettiriyor. “Yaklaşıyorum, korkuyorum, / kaçıyorum, özlüyorum” bölümü, sevginin çekimiyle incinme korkusu arasında durmadan gidip gelen ruhun bütün gelgitlerini birkaç kelimeye sığdırmış. “Ruhum bahanelere gebe” sözü ise vazgeçemeyen insanın kalabilmek için her gün yeni bir gerekçe doğurmasını özgün bir imgeyle dile getiriyor. “Her gün idam ediyorum kararlarımı” dizesinde aklın verdiği ayrılık hükümleri, kalbin önünde daha ertesi güne ulaşamadan infaz ediliyor; fakat her yeni gün aynı kararlar yeniden kuruluyor. “Sevmek denen eylem; öznesini bırakmazken” ifadesiyle aşkı dil bilgisi üzerinden anlatmanız çok etkileyici; sevme eylemi sürdükçe seven kişi o cümlenin dışına çıkamıyor. Şiirin en derin yeri olan “Bir seni arıyorum bir de seni kaybeden beni” sözü, arananın yalnız sevgili olmadığını, onunla birlikte yitirilen benliğin de geri çağrıldığını gösteriyor. Finalde uzatılacak bir el ruhun azadı gibi görünse de şiirin asıl düğümü, kurtuluşun sevgiliye kavuşmakta mı yoksa insanın kaybettiği kendisini bulmasında mı saklı olduğu sorusunu açık bırakıyor. Kutluyorum, kalbi selamlarımla.