Yüreğime ateş saldın da gittin,
Küllerimi rüzgâr aldı da gittin.
Ben seni kendime yar sandım gittin,
Şimdi hangi derde derman olursun?

Bir gün gecelerde adımı anarsın,
Sessiz duvarlara derdini sararsın.
Benim çektiğimi sende ararsın,
O vakit anlarsın ne zor sevdaymış.

Ben sana gönlümü açtım da verdim,
Ömrümün yolunu sana da serdim.
Sen beni bir kuru yaprak mı gördün?
Savrulan yaprağın hesabı kalır.

Gözlerin gülerken içimi yaktın,
Bir çift söz uğruna gönlümü yıktın.
Ben sustum, sen bunu zafer mi sandın?
Suskunun içinde kıyamet olur.

Mevla’nın hükmüne dilim varamaz,
Mazlumun ahını kimse savamaz.
Ben beddua etmem, gönül unutmaz,
Edenin önüne ettiği gelir.

Diyarda el olur, yurtta garip kal,
Kendi gölgende bile kendine daral.
Benim gibi gece sabahlara kal,
Uykular haramı bil, sen de yan.

Bir gün aynalarda yüzüne bak da,
Eski günlerini getir akla da.
Kırdığın kalbimi hatırla da,
Bir damla gözyaşı yeter hesabım.

Ben seni severken kendimi yaktım,
Sen gittin, ardında ömrümü bıraktım.
Şimdi dönsen bile kapımı kapattım,
Kül olan gönlümü açmam bir daha.

Ne kinim var sana, ne de intikam,
Yalnızca içimde kapanmaz bir gam.
Ben senden öğrendim: aşk bazen haram,
Sevdanın bedeli ağırmış meğer.

Ölmeni istemem, yaşa sen ömrü,
Gör nasıl değişir dünyanın devri.
Bir gün sen de çek bu sevdanın zehri,
İşte o gün dersin: “Ah, ne yaptım ben!”

Benim ahım değil, vicdanın yaksın,
Geçmişin gecende kapını çalsın.
Kim kimi kırdıysa kendinde bulsun,
Sen de benim gibi sessizce yan.

sabahlara kal,
Uykular haramı bil, sen de yan.

@NURAL BEKTAŞLI