Yeniden bir yol bulmalıydım
Kimseyi kırmadan dökmeden
Üzmeden şu hayat yolculuğum da
Kalbimin fısıldadığı yola gitmekti
Hani derler ya
Her insanın dünyaya
Geliş sebebi vardır diye
Bence ben
Görülmeyenin izini sürmeye
Sessizliğimin içindeki
Sesi duymaya
Dile gelmeyeni
Kelimelere emanet etmeye
Geldim bu dünyaya
Belki de en derin yalnızlığımda
Kalabalıkların ortasında
İçim de taşıdığım
Hikâyeyi anlatacak
Ve gerçekten dinleyecek
Bir kalbe rastlamaktı
O da olmadı
Hayırlısı böyleymiş
Yalnızlığımın içindeki
Sesleri duyma yolunda
Yürüyorum yarınlarıma
Çıktım bir yola
Sonuçlarına katlanarak
Şimdi şehirlerden uzak
Yeni bir zamana
Yeni bir mekana
Doğru attım kendimi
Bir Eylül de
Dahası da bir Sonbahar da
Unutulmuş yolların tozuna
Karıştım rüzgar gibi
Eğdim gözlerimi gidiyorum
Bir taşın suskunluğunda
Bir ağacın gölgesinde
Bir insanın gözlerinde
Saklı kalmış hikâyeleri bulmak için
Her gün o sessiz bakışlarımla
Çünkü bilirim ki
Bazı hayatlar
Büyük cümlelerle yazılmaz
Bir babanın yarının umutları
Bir annenin yorgun ellerinde
Bir çocuğun penceredeki
Saf ve tertemiz bekleyişin de
Duvarlara sinmiş
Eski bir ahşap kokusunda
Toprakta silinmeye yüz tutmuş
Ayak izlerinde sessizce yaşarmış
Görmediğim bazı hayatlar
Ben o izleri buldum
Gidiyorum işte
Onlarla yeniden nefes aldım
Derler ya, her insan
Bu dünyaya bir sebeple gelir.
Belki benim payıma düşen buydu
Unutulanı hatırlamak
Görünmeyene ışık tutmak
Sessiz kalana ses olmaktı
Ve şimdi Eylül’ü yarıladım .
Benim yenilenme ayım.
Bismillah dedik
Bu haftanın, bu günün,
Bu mevsimin eşiğinde
Hayata yeniden bakıyorum.
Dökülen yaprakların arasında
Benden eksileni değil,
Bana dönmesi için
Geride bırakmam
Gerekeni görüyorum.
Belki hayatın sırrı da budur.
Her dönüşte
Kendine biraz daha yaklaşmak
Birilerinin kalbine
Biraz daha dokunmak
Hayatın sesini
Biraz daha derinden duymak
Belki de kalbimin fısıldadığı yol
Her Eylülde
Yeniden kendime açılan kapıydı
Ve beni kalbimin
En sessiz yerine götüren
O görünmez yoldur
Ve anladım ki;
İnsanın çekileceği
En güzel yer
Kendi içiymiş...