Fâni dünya işte bir huzur vermez,
Geride kaldıkça vurdu be Usta.
Zengine yâr olur, garibi görmez,
Önümüze setler kurdu be Usta.

Önce umut verdi, açtı goncamız,
Daim biraz keder, lebaleb gamız.
İpekten çok üstün idi öncemiz,
Çul edip yerlere serdi be Usta.

Bahar gönlümüzü çabuk terk etti,
Dedi: "Dostluğumuz burada bitti."
Vefa arkasına bakmadan gitti,
Ne aradı ne de sordu be Usta.

Ne çare, yoksulluk kesti yolları,
Mesken etti kula gurbet elleri.
Zaman aldı gitti bizden yılları,
Vakitsiz defteri dürdü be Usta.

Yolumuza çıkan dağları aştık,
Haramdan kaçarak helale koştuk.
Hayat yarışında çok yorgun düştük,
Hüzün kollarını sardı be Usta.

Muradımız dünya değil, ahiret,
Daim yolumuza çıktı bir şirret.
Diyor: "Ahireti biraz tehir et",
Zorla aklımıza girdi be Usta.

Nûrfânî, dünyada bir garip miskin,
Gönül yaramızın acısı keskin.
Tabip çare bulup edemez teskin,
Bununla yaşamak yordu be Usta.

Nuriye Akyol
9/9/2026