Karanlık bir sokakta, ıssızlığın koynunda,
Bir ıslık mırıldanır, yalnızlığın boynunda.
Ay ışığı iz sürer, adımlarım ardında,
O meçhul karanlığa, usulca yürümekte.

Fikrine aklar düşmüş, saçlarından çok erken,
O dumanı ciğere, şifa diye çekerken.
Gecenin kundağında, derdine dert eklerken,
Titreyen bedeniyle, ayazı gizlemekte.

En sağır edici ses, sükûtun avazıdır,
Buz tutmuş ateşlerin, sönmeyen enkazıdır!
Aydınlık kör edince, geceye sığınır can,
Ölmeden kabre girmek, yaşamak denen yalan!

Merhamet kisvesinde, saklanıyorsa nefret,
En masum tebessümle, işleniyor cinayet!
Işığa tapan gölge, ilk karanlıkta kaçar,
Cenneti vadedenler, cana cehennem saçar!


Yürüdüğü bu yollar, sanki dipsiz bir tuzak,
Umudu çoktan bitmiş, yarınlar ondan uzak.
Bağrına saplanıyor, her adımda bir bıçak,
Yaralı bir kurt gibi, içten içe çökmekte.

Ayaz iliklerine, sızıyorken derinden,
Sanki ruhu sökülmüş, o kanayan yerinden.
Gönlündeki kamburu, biriken kederinden,
Kendini adım adım, yok edip tüketmekte.

En sağır edici ses, sükûtun avazıdır,
Buz tutmuş ateşlerin, sönmeyen enkazıdır!
Aydınlık kör edince, geceye sığınır can,
Ölmeden kabre girmek, yaşamak denen yalan!

Merhamet kisvesinde, saklanıyorsa nefret,
En masum tebessümle, işleniyor cinayet!
Işığa tapan gölge, ilk karanlıkta kaçar,
Cenneti vadedenler, cana cehennem saçar!


Derinden bir öksürük, yırtarken sükûneti,
Karşıki taş duvardan, yankılanır avdeti.
Beyninin ortasında, o geçmişin laneti,
Yitik hâtıraları, göğsünde çiğnemekte.

Karanlıklar bastırdı, can ayrıldı gölgeden,
Bir ihânet sızıyor, gönle düşen cemreden.
Alnımdaki çizgiler, değildir ki yaşımdan,
Senden yadigâr olan, o yaşadıklarımdan.

En sağır edici ses, sükûtun avazıdır,
Buz tutmuş ateşlerin, sönmeyen enkazıdır!
Aydınlık kör edince, geceye sığınır can,
Ölmeden kabre girmek, yaşamak denen yalan!

Merhamet kisvesinde, saklanıyorsa nefret,
En masum tebessümle, işleniyor cinayet!
Işığa tapan gölge, ilk karanlıkta kaçar,
Cenneti vadedenler, cana cehennem saçar!