Kulağıma okundu... mehd-i fânîde selâ,
Sarıldığım o kundak... aslı kefene nidâ.
Bir masum fıtrat ile... inmiş idim bu hana,
Ömür denilen sihir... meğer ulu bir belâ.

Fıtratıma nakşolmuş... adalet ile vicdan,
Hakk’ın ulu sırrıyla... hayata doğar insan.
Lâkin ihânet etti... kibrine yenik düştü,
Karanlık pazarlarda... satıldı o hür vicdan.

Şu fânî gülistanın... devranı bâkî sandım,
Zâhirin yaldızına... aldanıp nasıl kandım.
Seraptan mülk edindim... şu ecel sahrasında,
Ben kendi gafletimin... ateşinde dağlandım.

Çöksün şu asumanlar... parçalansın bu devrân!
Kopsun kıyametimiz... arşı yutsun o tufan!
Seraptan ibaretmiş... ebed sandığın cihan,
Toprak olacak elbet... kibirden arta kalan!

Geldik fânî âleme... gideceğiz pür-üryân!
Boşa geçmiş bir ömür... baştan aşağı ziyân!
İki arşın kefenmiş... son nefeste tek kalan,
Ölüm mutlak hakikat... gayrısı külli yalan!


Mermer saraylar kurdum... zannettim ulu hisar,
Kibrim arşa uzandı... kışları sandım bahar.
Ömür sermayesini... harcadım hiç uğruna,
Fânînin rüzgârıyla... taç ile taht tarumar.

Vakti saati doldu... tükendi ulu kervan,
Hükm-i ezel okundu... aciz kalıyor ferman.
Boyun eğdi kibirle... göğe uzanan başlar,
Ruhun derinlerinde... kalmadı zerre derman.

Okundu o son selâ... sükût eyledi lisan,
Kundağa döner gibi... kefene düştü bu can.
Hayal ettiğim mermer... saraylar çöktü gitti,
Mermer mezarmış menzil... gayrısı külli yalan!

Çöksün şu asumanlar... parçalansın bu devrân!
Kopsun kıyametimiz... arşı yutsun o tufan!
Seraptan ibaretmiş... ebed sandığın cihan,
Toprak olacak elbet... kibirden arta kalan!

Geldik fânî âleme... gideceğiz pür-üryân!
Boşa geçmiş bir ömür... baştan aşağı ziyân!
İki arşın kefenmiş... son nefeste tek kalan,
Ölüm mutlak hakikat... gayrısı külli yalan!