Ey içime gömülen sessiz yara,Meğer ölüm taşın ağırlığında değil , ince bir çatlağın kaderinde saklıymış.Karıncalar bilirmiş bunu… Bir avuç toprağın altında ezilmez de kabuklarına düşen küçücük bir kırıkla sessizce çekilirlermiş hayattan. Duyulan şey kemik değil; ömrün içinden kopan ince bir sarsıntıymış.Ben seni öyle kaybettim.Ne ayrılık büyüktü aramızda, ne gidişin fırtına. Bir gece yalnızca, adını kalbime fazla yakın koydum; o yakınlıkta ruhumun ince yerleri çatladı.Kimse duymadı.Çünkü bazı yıkılışlar gürültü sevmez. Bir kandilin camı nasıl geceye görünmeden çatlar, nasıl ışık içten kararırsa, ben de öyle söndüm sende.Dışım suskun bir insan kaldı, içimse kırılmış bir dua…Tesbihi kopmuş bir derviş gibi sabır tanelerimi topladım gecelerden. Her tanede biraz daha eksildim kendimden. Her eksilişte adın büyüdü içimde.Ey kalbimde ince bir sızı gibi duran yar, sen beni yıkmadın; beni, içimde bıraktığın o görünmez kırık öldürdü.Şimdi geceler boyunca seccademe düşen gölgede derinden geçen bir kırılma dolaşıyor. Sanki ruhum, karınca kabuğu kadar narin bir yerden durmadan çatlıyor.Ve ben artık biliyorum bazı aşklar yangınla ölmez.Bazı kalplerin ölümü bir karıncanın kabuğu kadar sessiz olur; kimse duymaz, kimse görmez, yalnızca içten içe bir ömür ufalanır yok olur kaybolur