Ben seni,
tamamlanmış bir cümlenin dinginliğinde değil,
yarım bırakılmış bir yazgının çürüyen kökünde sevdim.Nokta değildin
sen, sonu yutulmuş bir hükmün içe çöken sessizliğiydin.
Virgüller bile senden yana kıvrılmadı;
her duraksayışta içimde bir şey susmadı
gömüldü.
Ve ben, kendi içime kazılan bir mezarın
canlı tanığına dönüştüm.Adını içimde tamamlamaya kalktım
bir kelimeyi değil,
parçalanmış bir gerçeği dikmeye çalışır gibi.
Her heceyi etime gömdüm,
her harfi kemiğime sürdüm;
kanasın diye değil,
unutulmasın diye değil
silinmesin diye değil
içimde kalıp beni tüketmeye devam etsin diye.Ben seni,
hikâyenin yazılmayan yerinde değil,
bilerek eksik bırakılmış bir yaranın içinde sevdim.
Anlatmak, seni azaltırdı;
çünkü bazı acılar dile değdiği an,
kendi derinliğini kaybeder.
Ben yüzey olmak istemedim
bu yüzden sustum.
Sustum ve suskunluğumu
içimde büyüyen bir uçuruma çevirdim.Sen gittin gittin be Zalim
gidişin bir eylem olmadı hiç.
Bir kopuş bile olamadı;
yarım kalmış bir düşüş gibi,
havada asılı kaldın.
Bir yanın dışarı sürüldü,
bir yanın içimde çürümeye bırakıldı.
Bu yüzden hiçbir vedaya inanmadım;
çünkü sen, gitmeyi bile tamamlayamadın.Şimdi ben,
yüklemi sökülmüş bir cümlenin içinde değil
paramparça edilmiş bir anlamın enkazında yaşıyorum.
Öznesi sürülmüş,
fiili boğulmuş,
ama hâlâ sana doğru devrilen bir yıkıntıyım.
Dilimin ucunda değil artık
içimde dolaşan,
adı konmamış bir eksilmenin yankısıyım.Ve bil
ben seni en çok,
devamı yazılmayacak bir yerden sevdim.
Çünkü bazı sevgiler
sonla bitmez;
tamamlanmaz,
kapanmaz,
iyileşmez.
Eksik kalır
ve eksik kaldıkça derinleşir,
derinleştikçe insanın içini
yavaş yavaş yok eder.
Hoşçakal Eksik yanım gelmeyecek yarınım,
Hoşçakal kapanmaz kabuk tutmaz yaram
Hoşçakal gizli sevdam