Keşke bu dünyada herkes,
konuştuğu kadar dürüst,
sustuğu kadar haklı olsa.

Keşke herkes,
ilk tanıdığımız gibi samimi kalsa.
Ya da "tanıyamamışım seni" dedirtmeyecek kadar
iki yüzlü olmasa.

Keşke birbirini sömürmek yerine
dürüstçe niyetini yüzüne söylese.
Keşke yaptığı hatayı kabul edip
"ben hatalıyım" diyebilse.
Keşke başı sıkıştığında
yalana sığınmasa.

Keşke dürüst insanlar
bu kadar ucuz harcanmasa.
İnsanlara, giderine göre değil, değerine göre...
Menfaatine göre değil,
yüreğine göre şans verilse.

Keşke herkes
mutluluğu hak ettiği için mutlu olsa,
yalnızlığı değil,
mutluluğu için yaşasa.

Ama dünya böyle değil be arkadaş...
Burada maske takan prim yapıyor,
yüreği çıplak olan ayakta kalamıyor.
İki lafı bir eden değil,
iki yüzü olan kazanıyor.

O yüzden artık "keşke" demiyorum.
Gördüğümü görüyor,
bildiğimi biliyorum,
değer vereni baş tacı ediyorum.

Çünkü bu devirde
dürüstlük en pahalı meslek.
Ve onu yapanlar...
paha biçilmez.

Dinçer Dayı