Bir duvar ustasıdır, bizim Laz Osman Emmi
Hiçbir işi yarına bırakmaz Osman Emmi.

Helalinden lokmanın düşmüşken telaşına
İnanması imkânsız bir iş geldi başına.

Osman altıncı katta duvarı örüyordu
Eksik nerde, fazla ne bakınca görüyordu.

En sonunda bitirdi bir gün altıncı katı
İşte o gün bozuldu Laz Osman’ın rahatı.

Kullandığı tuğladan az miktarda artmıştı
Göz kararı öylece ayaküstü tartmıştı.

"Yüz elli kilo” dedi, düşündü kara kara
En nihayet aklına geliverdi makara.

Hemen aşağı inip uzun bir halat buldu
İkinci işi ise varil bağlamak oldu.

Halat ile varili kontrol edip sıradan
Halatın bir ucunu geçirdi makaradan.

Boşta kalan o ucu sağlam yere bağladı
Ve varilin havada kalmasını sağladı.

Doldurdu tuğlaları yukarıya çıkarak
Yine aşağı indi dişlerini sıkarak.

Ne zaman ki halatın düğümünü gevşetti
Osman Emmi o anda tayyareyi keşfetti.

Son süratle aşağı inerken varil birden
Osman’ın ayakları hemen kesildi yerden.

Dolu varille Osman yarıda karşılaştı
Çarpışınca varille o an feleği şaştı.

Zavallının üç tane kaburgası çatladı
Osman Emmi ta yerden makaraya atladı.

İki parmağı birden makaraya sarıldı
Yalnız birisi değil ikisi de kırıldı.

Varil yere düşünce adeta uçak gibi
Hemencecik ayrıldı kenarı ile dibi.

Bu kez Osman aşağı, varil ise yukarı
Yine önceki gibi etmişti yolu yarı.

Varil çarpmasın diye dizini öne koydu
Sağ kaval kemiğinde derin bir acı duydu.

Parmaklarından sonra kaval kemiği gitti
Sanmayın bu terslikler, o an orada bitti.

Birkaç kırık-çatlakla nihayet yere indi
Halatı bırakarak olduğu yere sindi.

Sanki cansızmış gibi Osman yere serildi
Bu kez yukardan inen; yine o boş varildi.

Daha doğrulamadan üstüne varil düştü
Zavallının başına yüz bin yıldız üşüştü.

Gözlerini açınca, hastane odasında
Yine derin bir acı, duydu kafatasında.

Doktor; yakınlarını, içeri davet etti
Yaşıyorum diyerek olanlara şükretti.

Bilinmez ki insanlar hakkında ne düşündü
Osman’ın yaşadığı işte böyle bir gündü.

Mustafa Erkenekli
22.05.2008-Malatya