Ana-avrat küfretmek uymazdı dilimize
Kavgacı insanlara şer denirdi eskiden.
Fıstık, ceviz kabuğu soyarken elimize
Bulaşan lekesine ger denirdi eskiden.

Analar çabalarken evine yetmek için
Çocuklar uğraşırdı hinlik üretmek için.
Bazen de şaka yollu beddua etmek için
Zehir zıkkım yerine çer denirdi eskiden.

Kendi yuvamız gibi haz alırdık mektepten
Kuru üzümle fıstık eksik olmazdı cepten.
Ortada sorun yokken uyduruk bir sebepten
Çıkarılan kavgaya hır denirdi eskiden.

Üfledikçe dumandan yaşarsa da gözümüz
İşe yaradık diye övünürdü özümüz.
Her gün yanan ocaktan eksilmezdi közümüz
Ateşin alevine har denirdi eskiden.

Kimse inkâr etmezdi elinde olan varı
İnsan mutlu olurdu varsa birkaç davarı.
Çamurla sıvanırdı hanelerin duvarı
Kerpicin sırasına kor denirdi eskiden.

Haram ise korkardık elmayı ısırmaya
İstemeden de olsa bir gönülü kırmaya.
Sesi kötüydü amma eşeğin anırmaya
Devam etmesi için zır denirdi eskiden.

Çayda balık avlanan yerlere taşlar doldu
Kesildi hep ağaçlar çınar ve söğüt soldu.
Serpmeyle tırıvırı sonradan icat oldu
Germe balık ağına tor denirdi eskiden.

Sarma için toplardık ilkbaharda yaprağı
Sallayıp terletirdik, koruk ile çorağı.
Üzerinde ot bitmez, taşlı olur toprağı
Çıplak dağ yamacına pur denirdi eskiden.

Yazları ekin biçer, kışları dam kürürdük
Yağmur yağınca loğu peşimizden sürürdük.
Düşeriz diye korkup uzağından yürürdük
Uçurum olan yere yar denirdi eskiden.

Her yıl biber, patlıcan, domates dikilirdi
Mutlaka bir köşeye maydanoz ekilirdi.
Su ise tulumbayla kuyudan çekilirdi
Sürülmemiş toprağa bor denirdi eskiden.

Bir evi doyururdu tarladan gelen hasat
Yazın sıcakta yanan, kışın ederdi rahat.
Cinsi mühim değildi ister eşek ister at
Beyaz tüylü hayvana kır denirdi eskiden.

Biri söze başlarsa beklenirdi gerisi
Böyle anlaşılırdı sözün öte, berisi.
Herkes susup dinlerdi konuşurken birisi
Karşılıklı sohbete cor denirdi eskiden.

Söz yürekten çıkardı malayani değildi
Öfke çabuk geçerdi, dostluk fani değildi.
Temiz giyinmek için yokluk mâni değildi
Aşırı pas ve kire bar denirdi eskiden.

Milyon nedir bilmezdik, büyük sayı binlerdi
Yaşlılar konuşurken gençler onu dinlerdi.
Sağlığını kaybedip derdi olan inlerdi
Öksürten hastalığa çor denirdi eskiden.

Sevinçlerimiz gibi acımız da büyüktü
Mahallede yas varsa lambamız hep sönüktü.
İnsan sayı değildi, ölüm en ağır yüktü
Feryat figan etmeye zar denirdi eskiden.

Mustafa Erkenekli
21.03.2022 - Malatya