Değerli dost, şiirinizi baştan sona dikkatle okudum. Ölümü anlatırken insanı korkutup bırakmayan, asıl derdi dünya telaşının içinden biraz olsun sıyrılıp kendimize dönmek olan bir şiir buldum karşımda. İlk dörtlükten itibaren geçen ömrü, dünün nasıl geride kaldığını ve bir gün toprağa döneceğimizi hatırlatıyorsunuz. İnsan ister istemez kendi hayatına dönüp “Ben bu yolculuğa ne hazırlıyorum?” diye soruyor.
Mahşer, mizan, kabir, Münker ve Nekir derken şiir giderek daha derin bir yere varıyor. Beni en çok düşündüren tarafı ise imanı, doğruluğu ve kul olmanın mesuliyetini hatırlatmanız oldu. “Zerre kibir varsa affetmez Mevla” derken insanın dışarıdan nasıl göründüğünden çok, kalbinde ne taşıdığına işaret ediyorsunuz.
“Kulağın ezanda, uy sen davete” sözü de şiirin bütün nasihatini bir yerde topluyor. Ölümü uzak bir ihtimal gibi görmektense, vakit varken gönlü toparlamak ve Rabb’in davetine kulak vermek… Şiirin bende bıraktığı asıl duygu bu oldu.
Bazen bir şiir yeni bir şey öğretmez; bildiğimizi yeniden hatırlatır. Sizin şiiriniz de bana ölümü değil, ölüme varmadan nasıl yaşamak gerektiğini düşündürdü. Dünya geçici, yol uzun; insanın yanında götüreceği ise iman ve yaptığı iyilikler…

Kaleminize, yüreğinize sağlık değerli dost. Rabbim hepimize o son yolculuğa gönül huzuruyla varmayı nasip etsin.
Saygılarımla...