Herkes kendine yeni bir gökyüzü buldu,
Ben aynı karanlığın altında, bıraktığın yerdeyim.
Odadaki bu sessizlik bile artık canımı yakıyor,
İnsan en çok kendi sesinden kaçmak istermiş, geç anladım.

Koca şehir sanki tamamen boşalmış gibi;
Meğer kalabalık olmak, sadece seninle olmak demekmiş.
Şimdi geriye dönüp bakıyorum da attığım her adıma,
Gurur dediğim o kale, meğer kendi zindanım olmuş."Haklıyım" derken aslında neleri kaybettiğimi,
Yalnız kaldığım bu soğuk gecelerde anlıyorum.
Zamanı bir an durdurup geriye sarabilseydim eğer,
O son kavşakta öylece durur, gitmene asla izin vermezdim.
Elimde sadece bir avuç "keşke" ve bu derin yalnızlık kaldı.
Hayat akıp gidiyor penceremin önünden,
Herkes bir yolunu buldu, geçmişi arkasında bıraktı.
Ben ise kendi hatalarımın gölgesinde,
Hem senden mahrum, hem kendime yabancı bekliyorum.