0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
10
Okunma
Çember yok aslında,
Ama herkes cebinde bir pergel taşır.
Kendine merkez seçer,
Sonra döner durur,
Adına da “hayatım” der.
En çok da merkezini kaybetmekten korkar insan,
Oysa merkez dediğin
Biraz kibir, biraz alışkanlıktır.
Sabit kalmak için uydurulmuş
Küçük bir yalandır belki de.
Birileri hızla döner,
“Yetişmem lazım” diye soluk soluğa.
Birileri yavaş, ağır ağır,
Ama kimse sormaz:
“Nereye?”
Garip olan ise,
Dönmeyenleri deli sayarlar.
Çizginin dışına basanı değil,
Çizgiyi sorgulayanı dışlarlar.
Ve bir gün pergeli elinden bırakırsın,
Çizgi yarım kalır, daire eksik.
İşte o eksiklikte başlar gerçek,
Ne tamamlanma arzusu, ne kapanma ihtiyacı.
Sadece açık bir yol,
Ve ilk kez
Düz bir adım atabilmenin
Tuhaf, neredeyse unutulmuş özgürlüğü.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
