Ramazan akşamı…
Şehirde birden iman kalabalığı başlar.
Gündüz meydan boş, sabır ortada yok;
Ama iftar vakti herkes birden derviş olur.

Sanki çölde kırk gün dolaşmış gibi
Tabakların başında sabır hikâyesi anlatırlar..
Oruç tutanlar edeple bekler,
Oruçsuzlar ise sofrayı fetheder.

Gün boyu oruç tutmamış,
Ama hurmaya en önce uzanan eller var.
Sanki sabrı onlar çekmiş,
Sanki açlık onlara misafir olmuş.

Dillerde dua, ceplerde hesap,
İnanç bazılarında rozet gibi yakada.
Gösterişin abdestini almışlar,
Vicdanın yüzüne su değmemiş.

Bir lokma ekmekle sabredenlerin yanında
Tabak tabak riya oturur sofraya.
Oruçtan değil, fırsattan nasiplenenler
Ezanı işitince dindar kesilir bir anda.

Ey iftar sofralarının kalabalık misafirleri!
Aç kalmadan aç görünenler,
Bilin ki Allah açlıktan değil
Kalbinizdeki niyetten haberdar.

Ramazan geçer…
Sofralar toplanır, tabaklar susar.
Ama insanın niyeti kalır geriye:
Kim sabretmiş,
Kim sadece yemek saatini beklemiş.