Sabah anahtarı masada unutmuşum,

evden çıkarken geri döndüm.

Ne garip, dedim,

insan bazen bir anahtar için döner de

kendi hayatını bıraktığı yere dönmez.



Çayı koydum.

İki şeker attım alışkanlıkla.

Sonra kaşığı elimde tuttum uzun süre.

Bazı alışkanlıklar var,

insandan daha uzun yaşıyor.

Telefon çaldı, bakmadım.

Ekranda adını görmedim belki,

ama içimde bir kapı açıldı.

Bazı sesler duyulmadan da

insanı yerinden kaldırıyor.



Markete gittim.

Bir poşet ekmek, biraz süt,

bir de ihtiyacım olmayan çikolata aldım.

Kasiyer para üstünü verdi.

Hayat da böyle mi acaba,

bizden aldığından fazlasını veriyor sanıp

eve dönüyoruz.



Otobüste cam kenarına oturdum.

Şehir geriye doğru akıyordu.

Binalar, dükkânlar, insanlar.

Hepsi bir şeyden kaçıyor gibiydi.

Ben ilk kez hiçbir yere yetişmedim.

Belki de insanın kendine yetişmesi

biraz yavaşlamasıyla başlıyor.



Eve gelince saç tokamı bulamadım.

Bütün çekmeceleri açtım.

Sonra aynanın önünde durdum.

Saçlarım omuzlarıma dökülmüş,

yüzüm karşımdan bana bakıyordu.

Toka yoktu.

Ama yıllardır sıkı sıkı topladığım

bir şeyin gevşediğini hissettim içimde.



Bulaşıkları akşamdan bırakmışım.

Tabakta kurumuş bir yemek lekesi,

bardakta dudak izim kalmış.

İnsan kendinden kalanları

neden hep kir sanıyor.

Hepsini yıkadım.

Bir tabağı elimden düşürdüm.

Kırılmadı.

Ben de şaşırdım.

Demek bazı şeyler

düşe düşe güçleniyor.



Gece perdeyi kapatırken

karşı apartmanda bir kadın ışığı söndürdü.

Odanın karanlığında

bir an kendimi gördüm.

Belki de bütün mesele buydu,

insan başkasının hayatındaki ışığı

kendi karanlığına ölçü sanıyor.



Yatağa uzandım.

Telefonu yüzüstü bıraktım.

Bu kez beklemedim.

İçimden bir ses,

Ya yarın da böyle olursa dedi.

Olabilir, dedim.

Ya hiçbir şey değişmezse.

Ben değişirim.

Bunu söylerken

ilk kez inanmıştım.

Sonra gözlerimi kapattım.



Anahtar hâlâ masanın üzerindeydi.

Sabah onu alacağım.

Belki evden çıkmak için,

belki de kendime dönmek için.

Hangisi olduğunu

yarın anlayacağım.