Ben biraz eksik bırakılmış bir mektubum,
kimsenin tamamlamaya yanaşmadığı.
Mürekkebi kurumuş yerlerim var, okunmamış taraflarım.

Çocukluğumu eski bir çekmecede sakladım,
birkaç toka, kırık bir tarak,
annemin ellerinden kalma sabır.

Büyümek böyle bir şeymiş,
insanın içinden kendini azar azar sökmesi,
sonra aynaya bakıp hiçbir şey olmamış gibi gülmesi.
Ben gülerken kimse bilmedi, dişlerimin arasında kaç gece sakladığımı.

Bir kadın bazen kendini sofradaki son lokmadan tanır, bölüşür, susar, aç kalır, yine de tabağı başkasına iter.
Ben çok ittim tabağımı, çok kez.
Şimdi önüme konan hiçbir şeyi başkasının payı sanmıyorum.

İçimde küçük bir bahçe var, kimsenin sulamadığı, yine de inadına yeşeren.
Avuç kadar bir fesleğen, iki kuru dal, bir de adı konmamış kokusu.
Sen oraya gelirsen çiçek getirme, toprağı eşele yeter.
Orada sana ait bir şey bulacaksın.
Belki çocukluğumdur, belki senden önce kaybettiğim kadın, belki de yıllardır ağzımda taşıdığım o söylenmemiş kelime.

Beni seversen bütün taraflarımla sev,
kırışmış gömleğimle, uykusuz gözlerimle, bazen sebepsiz taşan öfkemle, bazen hiçbir şeye yetmeyen sabrımla.

Güzelleştirme beni.
Ben süslenmek istemiyorum,
ben görülmek istiyorum.
Bir gün saçlarımı toplarken elime birkaç tel fazla düşerse korkma.
Zamanın benden aldığı her şeyi senden saklamayacağım.
Çünkü ben artık gençliğimi değil, gerçeğimi taşımak istiyorum.

Gel, yanıma otur.
Bana büyük sözler verme, yarınlardan bahsetme, sonsuzluğu cebinden çıkarıp önüme koyma.
Bir fincan çay iç benimle, soğuyana kadar kal.
Ben sevgiyi artık büyük cümlelerden değil,
küçük kalışlardan anlayacağım.

Ve olur da bir gün ben senden önce yorulursam, beni kaldırmaya çalışma.
Yanıma otur, elimi avucunda tut.
Çünkü bazı kadınlar kurtarılmak istemez.
Sadece bırakılmadan sevilmek ister.