0
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
44
Okunma
Uykuya dalmış denizin
rüyasına sakladım adını
en sızılı haliyle…
İçimdeki cam kırıkları,
sensizliğin yollarında
ruhumu parçaladı.
Zamanı,
dilden kesilmiş haliyle bıraktım.
Kalbim,
kanı çekilmiş damarların kapısını
o günden beri çalmıyor.
Kendimi dinlemekten yoruldu kulaklarım konuşma acizi paslı dilimden…
Nefesim suskunluğu körüklerken
gözlerim ağır bir bulut taşıyor
patladı patlayacak.
Dünya,
baharı çıkarıyor mevsim döngüsünden.
Ellerim,
bir ağaç dikiyor adı yokluk olan.
Çığlıklarımın yankılandığı mabedi
kendi ellerimle
yerle bir ediyorum,
bir daha sabah olmayacakmışçasına…
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
