​Eski bayramlardan kalan bir ses,
Sanki rüzgârla gelen bir nefes,
Çocuk kalbinde çarpan o heyecan,
Zamanın ötesinden süzülüp varan.

​İncecik tülbentler, beyaz mendiller,
Onları için öpülürdü hürmetle eller.
Köşesinde iğne oyası, narin bir nakış,
Büyükten küçüğe sevgi dolu her bakış.

​Açılırdı o mendil yavaşça, titreyerek,
İçinden çıkardı neşe, inceden inceden.
Bazen rengârenk şekerler, lokumlar,
Bazen rüyaları süsleyen harçlıklar.

​Parıl parıldı o an çocuk gözleri,
Unutulmazdı o bayramın neşeli yüzleri.
Ne pahalı oyuncaklar, ne büyük hediyeler,
O mendilin yerini ne verirse versinler.

​Bir gelenekti bu, incelikle örülen,
Gönülden gönüle sevgiyle süzülen.
Şimdi o günler birer tatlı hatıra,
Ruhumuzu ısıtan, benzersiz bir hâtıra.

Hayaloğlu çocuklar gülsün, şenlensin,
Eski güzel adetler yeniden canlansın.
Bir mendil uzansın, sevgiyle, neşeyle,
Bayramlar taçlansın en saf sevgilerle.

Recep Hayal
Hayaloğlu
​