Sokaklardayım iki gözüm, ne yaşamlar görüyorum,
Bir yanda bir lokma ekmek için, el açanlar...
Köprü altlarında sabah, üşüyen omuzlar,
Kirli bir battaniye ve yarım kalan dualar.

Bir yanda lüks ofislerde çağdaş firavunlar,
Diğer tarafta, toplumun değerini sömüren tiranlar...
Masada ince hesaplar, içimde ağır dertler,
Yüzüme kapanan kapılar, sertleşen hayatlar.

Bataklığa saplanmış, çaresiz kalmışlar,
Bir kuytu köşede sessizce unutulmuşlar.
Yüreği çalınmış çocuklar, suçla anılır olmuş,
Oysa bir sevgi görse, kaderi değişirmiş.

Birinin payı sırça köşkte, birinin payı bir lokma ekmek,
Adalet dediğin bazen, ne kadar uzak, ne kadar ürkek...
Kimi tok, kimi suskun, kimi soğuk bir demir,
Aynı yağmur altındayız, dertler ayrı birikir.

Ben gördüm, ben duydum, sokak taşır acıyı,
Bir çocuk güler bir an, dağıtır karanlığı.
Bir kapı aralansa, bir sıcak sofra kurulsa,
Bu bozuk kara düzen, kökünden sarsılsa...

Bir çığlık var duvarda, ismini kim duyacak?
Bir nefes daha eksilse, geriye ne kalacak?
Yutulmuş umutlar ve paslı tüm sözler,
Bu şehir hep aynı soruyu gizler: Neden?

İki gözüm, iki gözüm, bak yansın içimiz,
Karanlık sokaklarda yitip gider sesimiz.
Bir lokma, bir ömürdür, bir kenarda tükenen,
"İki gözüm söyle, dünya neden böyle, neden?"