Şairmiş Rahmetli...

Sözcükler sokağı’nda biri ölmüş
gece, adını sessizliğe vermiş
Üstelik garibim şairmiş
Ardından
şiirleri dağılmış:
bir kısmı kaldırımlarda
bir kısmı rüzgârın cebkenine
bir kısmı da hiç söylenmemiş platonik kalmış.

Yazıları öksüz yetim kalmış;
mürekkebi tükenmiş bir kalem gibi
masanın üzerinde susmuş her yeri mavi kaplamış
Bir cümlesi yarım
bir dizesi karlıymış;
ölüm, kurtuluş diye en sevdiği kelimenin
sonuna noktayı koymuş.

Selasını sevdikleri sessiz dinlemiş,
her uyak biraz daha ağlamış.
Redifler başını eğmiş,
Ayaklar donmuş kalmış
heceler birbirine sokulmuş.
Kimse ardından “öldü” diyememiş;Gülüyormuş.
Çünkü şairlerin ölmediğine,
yalnızca seslerinin
başka ağızlarda çoğaldığına inanılırmış.

Vasiyetini dost satırlar cümle cümle okumuş:

“Bedenimi toprağa gömün
ama kelimelerim dünyada kalsın.
Bir dize yere düşerse tutun elinden
onu kaldırın;
çünkü bazı sözcükler
ancak sevildiklerinde kalpte yaşar.”

Elbiselerini ihtiyaç sahiplerine,
şiirlerini aşk şairlerine,
sitemlerini ozanlara bırakmış.
Yalnızlığını kimseciklere vermemiş;
onu kendine saklamış,
son kez cebine koyup
karanlığa yürümüş.

Ardında bir avuç kelime kalmış;
kimisi kırık, kimisi suskun.
Bir “sevda” duvarın yukarıdan aşağıya inen çatlağında,
bir “ah” eski bir ahşap pencerenin buğusunda,
bir “gitme” hâlâ gecenin boğazında ayazlarda.

Sözcükler Sokağı’nda
o günden beri kimse yüksek sesle konuşmuyor.
Çünkü herkes biliyor:
Bir şair öldüğünde
dünyadan yalnızca bir insan eksilmez;
bir dil kültür örf adet yaşam aşk yetim kalır
ve bazı kelimeler
bir daha asla
eski anlamlarına dönmez ve hissi vermez