Gönül Senle Hasbahçede Hasbihal Edek

Hatır niyaz nezaket ehli nerde
gönül bilen insan kalmadı serde
sohbetin ateşi söndü her yerde
sözleri savurduk yele gönlüm

Bir zaman gönüldü insanın binası
şimdi herkes kendi derdine düştü
ahretlikler oldumu birer yabancı
selam bile kaldı dil uçunda gönül

ömrümce tırnağımla kazıdım geldim
nice can gördüm de toprağa verdim
dünya denen handa garipçe kaldım
bir iz bırakmadan geçtim be gönlüm

dünya bir okyanus ben kuru dalım
ne malda gözüm var ne tende ferim
faniyiz bir damla bile değiliz anladım
insan kendin buluyor düşünce gönül

vakit gelir kara kaplı defter kapanır
can kuşun bedenden bir gün uçar
ne taht kalır elde ne altın ne pullar
Sade bir dua kalır ardından gönlüm

son nefes çekilir göz yollara dalar
dilde yarım kalan avaz türkü kalır
kim bilir o vakit kim beni arar sorar
adımı bir garip anar belkide gönlüm

ey gönül fani dünyaya bağlanma
her gelen yolcudur sakın aldanma
kırdığın gönlü almadan varma hakk’a
Kalp kırmak ağır gelir insana gönlüm

bir gün bu ten susar nefes yorulur
toprak olur beden can da savrulur
insan ne ekerse onu harmanda biçer
sonunda kendine dönersin gönül