Pardon bayım…

Sanırım
Kalbinize taşındım.

Hem de kapıyı çalmadan,
Adımı bile söylemeden.

Kızmayın.

Kendime
Küçücük bir yer buldum içeride.

Pencere kenarı…

Sizi görebileyim diye.

Hem merak etmeyin.
Çok eşyam yok.

Sizi görünce
Ne yapacağını şaşıran ellerim,
Utangaçlıktan kızaran yanaklarım
Ve uslanmayı hiç öğrenememiş
küçük bir kalbim var.

Hepsi bu.

Fazla yer kaplamam.

Siz fark etmeden
Orada oturur,
Günlerimi size bakarak geçiririm.

Bir tomurcuğun baharı beklemesi gibi
Beklerim sizi.
Takvimlere bakarım,
Saatleri sayarım.

Bu arada bayım,
İtiraf etmeliyim.
Sizi görünce
İçimde bir gürültü de kopmuyor değil.

Kalbim,
Teneffüse çıkmış bir çocuk gibi
Bir o yana,
Bir bu yana koşuyor.

Ben de peşinden
“Yavaş ol biraz ” desem de
nafile.

Dinlemiyor.

Sizin bir “merhaba”nızla
Hazırladığım bütün cümleler
Hooop
Uçurtma gibi havalanıyor.

Ben de öylece
Arkalarından bakakalıyorum
Şaşkın şaşkın.

Bir de gülüşünüz var.

Siz gülünce
İçim,
saklambaç oynamaya başlıyor.

Ben,
Kendimi arıyorum
Hep sizi buluyorum.

Bunlar sizi rahatsız etmez, değil mi bayım?

Durun hemen korkmayın.

Sizden
Öyle büyük şeyler istemem.

Pencere kenarındaki yerim
bana yeter.

Ben orada
Sizi düşünür,
Sessizce hayaller kurarım.

Kimseye belli etmeden…

Bir de
Sizi severim.

Hem de çok,
Pek çok severim.

Eğer sorarsanız,
“Bende ne buldun?” diye…

Bilmem bayım...

Galiba
Kalbim sizi
Benden önce sevmiş.

Ben sadece
Onun peşinden geldim.