Beni öldürmeyen yara kabuk bağlamaz, zırh olur!Kalbimin kanadı yok.Varsın olmasın, ben gökyüzünü ayaklarımın altına aldım.

Zamanın köhne masalarından kalkma vakti. Acıyı rütbe, yıkımı yeniden doğuş bilerek... İnsan en çok yenileceği cepheyi severmiş derler; ben o masada ellerimi değil, eski zaaflarımı kurşuna dizdim.




…

Hangi kabul?
Beni öldürmeyen yara kabuk bağlamaz, zırh olur!
Kalbimin kanadı yok.
Varsın olmasın, ben gökyüzünü ayaklarımın altına aldım.
Ben o boyun eğen değilim artık.
Düşlerim sığınağım değil, cephaneliğim!
Zamanın o köhne masasından kalkıyoruz.
Zayıflığınızın hesabını ödeme vaktidir.
"Beni böyle sev" diye dilenmem.
Çünkü yok sende...
Bu ateşi göğüsleyecek o soylu kabiliyet.
Çok acıya göğüs gerdim.
Evet, çok geceyi uykusuzluğun zirvesinde geçirdim.
Değer miydi?
Değerdi!
Acım, benim rütbemdir.
Hayat...
Korkakların kaçtığı o derin mevzu.
Kuş sesleri mi?
Tuzak o, sen fırtınanın sesini dinle.
Kendi sonsuzluğuna, kendi uçurumuna yürü.
Yıkıl ki, daha güçlü inşa edesin kendini.
Ben buradayım, zirvedeyim.
Külümün kokusu üstümde.
Varsın koksun, kendi yangınının yaratıcısıyım ben!
Zaman can çekişiyor, varsın ölsün.
O boş sandalye...
Korkaklığının en somut anıtı.
Gözümü kapatsam da bendeyim, açsam da.
Karanlığın da efendisiyim, gecenin de.
Değmediğini bile bile...
Ben o masada ellerimi değil,
Sana harcadığım o eski zaaflarımı kurşuna diziyorum.





-MAHVASH-