Bir şiir yazdım aşk ile sana,
Her hecem dokundu gönül yarana.
Bir ömür serdim de ayaklarına,
Sen okumayı da bilmedin beni.

Bir hayat bağışladım ellerine,
Aşk doldurdum geçen her günlerine.
Güneşi bıraktım gözlerine de,
Sen yaşamayı da bilmedin beni.

Bir kadeh doldurdum sevda şarabı,
Her yudum içimde yaktı hesabı.
Dudaklarında kaldı aşkın tadı,
Sen içmesini de bilmedin beni.

Bir yol oldum, vardım senin sonuna,
Kendimi bıraktım ayaklarına.
Yolları serdim de senin önüne,
Sen gelmesini de bilmedin bana.

Bir gece yıldızdım karanlığına,
Bir sabah güneş oldum yanına.
Kalbimi koydum da avuçlarına,
Sen görmesini de bilmedin beni.

Ben sana kendimi verdim, eksildim,
Her susuşun ile içten ezildim.
Sen diye yaşadım, senden kesildim,
Sen sevmesini de bilmedin beni.

Şimdi ne şiirim, ne de yolunum,
Ne kadehinim ben, ne de sonunum.
Sen kaybettin, ben artık yokum…
“Ben sana bir ömür verdim; sen bir ömrü bilemedin.”

@NURAL BEKTAŞLI