1
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
42
Okunma
Özlemek...
Gece usulca omzuma çöker,
Adın sessizliğin içinden geçer.
Bir yıldız kayar,
Ben yine seni düşünürüm.
Nedir bu özlemek?
Ne kapısı vardır kapanan,
Ne de yolu vardır varılan.
İnsan bazen bir bakışı
Bir ömür kadar bekler.
Rüzgâr eser,
Sesini getirmez.
Yağmur yağar,
İzini silemez.
Nedir bu özlemek?
Kalbin en tenha odasında
Hiç sönmeyen bir kandil gibi.
Ne unutturur zaman,
Ne de alıştırır yokluğa.
Gözlerimi her kapattığımda
Bir çift göz karşıma çıkar.
Aklım susar,
Yüreğim konuşur.
Özlemek...
Kimi zaman denize bakıp
Dalgalarda seni aramaktır.
Kimi zaman kalabalığın ortasında
Bir tek yokluğu duymaktır.
Ve anlar insan...
Sevmek, birine kavuşmaksa;
Özlemek, ona her gün yeniden gitmektir.
Ayakların yerinden kıpırdamasa bile...
Özledim...
Hem de tarifini unutturacak kadar.
5.0
100% (3)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
