​Gözlerimi bağladılar kapkarı bir bezle,
"Ebe sensin, bul bizi" diye fısıldadılar.
Görünmez bir çemberin ortasında,
Ellerim boşluğa uzandı durdu.
Ben Adalet derken, onlar kaçıştı;
Ben Dostluk dedikçe, birer birer saklandılar.

​Aşktan yana ne zaman adım atsam,
Çelme takıp gülenlerin sesini duydum.
Kaç mevsim geçti böyle el yordamıyla?
Kime dokunsam buz gibi bir yabancı,
Kimi tutsam elinde gizlediği bir bıçak...
Meğer saklambaç değilmiş bu,
Kendi hayatımın içinde kurulan bir tuzakmiş.

​Hayaloğlu der ki; yeter artık bu maskeli balo!
Söküp attım gözümdeki o siyah mendili.
Ebe de sizsiniz artık, saklanan da siz!
Ben açtım gözlerimi karanlığa karşı;
Gördüm arkamdan kuyu kazanları,
Gördüm yüzüme gülüp, kuytuda vuranları...
Çıkın ortaya, bitti bu çocukça oyun;
Kör olan ben değilmişim, vicdanınızmış meğer!

Recep Hayal
Hayaloğlu