​Karanlık bir gecenin tam ortasında,
Aklımla yüreğim dövüşür durur.
Biri göğsümün sol yanında sinsice fısıldar,
Biri vicdanın kırbaçlarıyla vurur...
Biri der ki: "Koy ver gitsin, dünya fani!"
Diğeri haykırır: "Dur be adam, bu yolun sonu zifiri!"
İşte bu bitmeyen cengin adıdır ömür;
İçimde bir nefis oturur, kapımda bir şeytan bekler.

​Şeytan dedikleri dışarıda bir mahluk değilmiş meğer,
En büyük pusuyu insana kendi vesvesesi kurarmış.
Nefis denen o aç kurt, hiç doymak bilmezmiş;
Neyi arzulasa burnundan getirir,
Dostu düşman, haramı helal gösterirmiş.
Kaç kere kandık o tatlı yalanlara?
Kaç kere sattık ruhumuzu bir anlık heveslere?
Bastığımız her toprak kaygan, tuttuğumuz her dal kırıktı;
Çünkü yol gösterenimiz aklımız değil, arzularımızdı.

​Bir yanda gurur denilen o kibirli dağ,
Bir yanda hırsın, tamahın kurduğu o kör tuzak...
"Ben" dedikçe küçüldük şu koca evrende,
"Daha yok mu?" dedikçe aç kaldık kendi ruhumuzda.
Şeytan bir kadeh uzattı tatlı vaatlerden,
Nefis hiç düşünmeden dikti kafaya!
Aklımız sonradan geldi başımıza elbet;
Ama ne gençlik kaldı elde, ne lekesiz bir vicdan...
Her gün günahın yüküyle büküldü belimiz,
Her gün bir parça daha eksildik özümüzden.

​Kime kızalım şimdi, kime sitem edelim?
Düşmanımız uzaklarda değil ki gidelim...
Aynaya her baktığımızda karşılaştığımız o yüz;
Hem celladımız olmuş meğer, hem mağdurumuz!
Biri nefesimizi keser aralıksız,
Diğeri alkış tutar arkamızdan sinsice.
Biz bu iki ateşin arasında yanan garip birer kuluz;
Bir yanımız meleklere komşu, bir yanımız zifiri karanlık...

​Hayaloğlu der ki; uyan be gafil yüreğim, uyan artık!
Şu nefsin saltanatı bir avuç toprağa kadardır.
Şeytanın kurduğu tuzak, sen eğilmedikçe hükümsüzdür.
Kırma vicdanının aynasını, kirletme o ilk günkü arı!
En büyük zafer, kılıç sallamak değil bu âlemde;
Kendi içindeki o canavarı dizginleyebilmektir.
Gözünü aç ki göresin hakikatı;
Nefsini yenen adam, dünyayı fethetmiş sayılır,
Şeytana diz çöktüren yürek, huzura ermiş demektir!

Recep Hayal
Hayaloğlu