Zamanı gittiğin yerde durduran, anıları ise her akşam aynı ışıkta ve rüzgârda yeniden başlatan derin, sitemli fakat çok zarif bir şiir. "Hala" sözcüğünün üzerindeki çifte vurgu —hem bir süregeliş hem de geçmişin bugüne sızan sessiz sızısı— metnin duygusal yükünü harika bir şekilde taşıyor.
​
Hala" kelimesi üzerinden kurulan giriş, duygunun bitmeyişini kabulleniş ile birleştiren güçlü bir çıkış sunuyor. Hem zamanın aktığını hem de hislerin o noktada çakılı kaldığını hissettiriyor.

Karşı koltuktaki hayal, akşam güneşinin açısı ve orman serinliği veren rüzgâr; yalnızlığı somutlaştırırken anıyı bir tablo gibi canlı tutuyor.
​
"Durdurmadan gittin zamanı..." mısrası, şiirin tüm yükünü toplayan vurucu bir kapanış. Zaman akıp gitmiş gibi görünse de iç dünyada durmuş olmasının sorumluluğunu ve burukluğunu şairane bir dille özetliyor.

​Sözlerdeki ritim, içsel konuşma havası ve duru anlatım duygunun doğrudan karşı tarafa geçmesini sağlıyor.
Ellerinize emeğinize sağlık.

Karşı koltuktamı göz bebeklerinin içidemi nereye baksam o çehre okudum hissettim ilk şeyi yazdım çok güzeldi kaleminize yüreğinize sağlık