Bir meydan kurulmuştu ki orada,
Cennet ile cehennem arasında...
Can kırıkları, hepsi bir arada,
Suâl ettiler, meâlini ayrılığın …

Ayrılık dedi, pür-gam içinde
Bu hâl-i mâtemin, sebeb-i vücûduyum ben…

Su dedi, kırdılar beni, vazgeçtim,
Yağmak ki, meselem değildir benim...
Üç damla gözyaşı oldum, akarım,
Ararım meâlini, ayrılığın …

Ayrılık dedi, pür-gam içinde
Bi-vefanın, sebeb-i vücûduyum ben…

Ateş dedi, kırıldım ben, affetmem,
Tütmez artık, ne dumanım ne is’im...
Soğudu gönlüm, söndü bu güneşim ,
Yazarım meâlini ayrılığın …

Ayrılık dedi, pür-gam içinde,
Hasetliğin , sebeb-i vücûduyum ben...

Toprak dedi , ben kırıldım, nafile
Almam artık ölüleri makbere...
Anayım ben, evlatlarım nerede
Bilirim meâlini, ayrılığın…

Ayrılık dedi, pür-gam içinde,
Nankörlüğün , sebeb-i vücûduyum ben...

"Hava" dedi, kırıldım ben esemem,
Ne bir Lodos, ne de bir Poyrazım ben...
Gökyüzüyüm, bulutlara küsmüşüm
Çizerim meâlini, ayrılığın…

Ayrılık dedi, pür-gam içinde,
Küskünlüğün , sebeb-i vücûduyum ben...

Ahmet der dinleyin, can kırıkları,
Atın bir yana tüm kırgınlıkları...
Silin artık gözyaşlarını...
çünkü...
Aşktır meâli, cümle ayrılığın …

Ayrılık dedi, pür-sürûr içinde,
Âb-ı Hayatın, sebeb-i vücûduyum ben…
Ayrılık dedi, pür-sürûr içinde,
Âb-ı Hayatın, sebeb-i vücûduyum ben…

Düşüverdiler dilimden, damla damla…
28.04.2026 / Londra
Ahmet Büyükyılmaz