Ne oldu bize böyle,
hangi ara sustu içimizdeki insan?
Bir zamanlar sevgiye açılan ellerimiz,
şimdi birbirine yumruk olmuş.
Göz göze gelince utanırdık,
şimdi gözlerimizi kaçırıyoruz
insanlığımızdan.

Toplum yoruldu,
kalpler kalabalıkta yalnız kaldı.
Herkes konuşuyor,
kimse kimseyi dinlemiyor.
Bir söz yetiyor kırmaya,
bir bakış yetiyor gitmeye;
oysa aşk,
biraz sabırdı eskiden,
biraz emek,
biraz da susup anlamaktı.

Ne oldu bize böyle?
Sevmeyi mi unuttuk,
yoksa sevilmeye mi korkar olduk?
Kendimizi haklı çıkarmaktan
karşımızdakini anlamaya fırsat bulamadık.

Aşk da değişti artık;
kalıcı bir yuva değil,
geçici bir sığınak arıyor insanlar.
Kalpler bavul gibi,
kimse yerleşmiyor kimsenin içine.
Giden gidiyor,
kalan kendi yarasını sarıyor.

Oysa dünya
biraz daha sevgiyle güzelleşebilirdi.
Birbirimize düşman değil,
birbirimizin yarasına merhem olabilirdik.

Ne oldu bize böyle?
Belki de unuttuğumuz tek şey
insan olduğumuzdu.

Çünkü toplum sevgisini kaybederse
kalabalık olur sadece;
aşk sevgisini kaybederse
adı kalır yalnızca.

Gel, yeniden hatırlayalım
insan olmayı,
sevmeyi,
affetmeyi…

Ve birbirimize bakarken
artık kim haklı diye değil,
“Bu kalbi daha fazla incitmeden
nasıl sevebilirim?” diye soralım.