Erdem nedir, diye sordum geceye;
“Bilmek,” dedi,
ama hangi bilgi
insanı kendine karşı dürüst eder?

İnsan iyiyi bilirse
neden kötülüğe yürür?
Kötülüğü gerçekten bilen biri
onu seçer mi,
yoksa karanlıkta kalan akıl mı
kendi kuyusunu kazır?

Ben dedim ki:
Belki de kötülük,
kalbin kararı değildir;
bilginin eksildiği yerde
büyüyen bir gölgedir.

Çünkü bilen insan
kendine zarar vermez;
ateşi tanıyan elini
aleve uzatmaz.
Zehir olduğunu bilen
onu bal sanıp içmez.

Öyleyse soruyorum size:
Kötü olan insan mıdır,
yoksa bilmeden yaptığı seçim mi?

Belki insan doğuştan kötü değildir;
yalnızca kendini tanımadan
başkalarının karanlığında yürür.

Erdem,
başkasından üstün olmak değil;
kendi nefsine yenilmemektir.

Bilgelik,
her soruya cevap vermek değil,
doğru soruyu sorabilmektir.

Ve insan,
“Bilmiyorum” diyebildiği gün
ilk kez öğrenmeye başlar.

Ben size hakikati öğretmem;
sadece sorarım:

İyiyi biliyor musun?
Öyleyse neden kötülük yapıyorsun?

Kendini biliyor musun?
Öyleyse neden hâlâ
başkasının aynasında arıyorsun kendini?

Belki bütün mesele budur:
Kötülük cehaletten doğar,
erdem bilgiden.

Ve insanın en büyük savaşı
dünyayla değil,
içindeki bilgisizlikledir.

Çünkü kendini bilen insan
başkasına zulmetmez;
hakikati gören göz
karanlığı sevmez.

Ben yalnızca şunu bilirim:

Bilmediğini bilen insan
bilgeliğin kapısındadır;
bilmediğini bilmeyen insan
kendi cehaletinin hükümdarıdır.