Sana dokunmadan da
yanabileceğini öğrendim
tenime değmeyen ellerin
içimde nasıl yangın çıkardığını

Sen gelince
bahar yetmiyor bana
çiçekler susuyor
rüzgâr yönünü değiştiriyor
gece bile seni bekliyor

Öyle bir seviyorum ki seni
bir yağmurun toprağa susaması gibi
bir denizin kıyıya vurup
her seferinde yeniden dönmesi gibi

Adını içimden geçirince
göğsümde yabani çiçekler açıyor
kalbim kabına sığmıyor
nefesim senin nefesine
yaklaşmak istiyor

Gel
başını göğsüme yasla
bırak kalbim
sana ne kadar aç olduğunu
sessizce anlatsın

Saçlarına değen rüzgârı
kıskanıyorum bazen
çünkü senden önce dokunuyor sana
ve ben
bir rüzgâr kadar özgür olamadığım için
seni daha çok özlüyorum

Bir gece
ay ışığı tenimize düşerse
saklama kendini benden
bırak gecenin karanlığında
iki kalp birbirini bulsun

Ben seni
sadece sevmek istemiyorum
sende kaybolmak
sende çoğalmak
sana değen her mevsimde
yeniden doğmak istiyorum

Çünkü sen
içimde söndürmeye kıyamadığım
bir ateşsin

Ve ben
yanmaktan korkmuyorum artık
yeter ki
bu yangının içinde
sen de ol.