2
Yorum
11
Beğeni
5,0
Puan
88
Okunma
Beni kimse dikmedi buraya,
ben kendim çıktım toprağın inadından.
Biraz geceyim,
biraz kırılmış bir sabah.
Çiçeklerin arasında yaşadım
ama hiçbirine benzemeden.
Üzerime basanların
ayakkabısında kaldım çoğu zaman;
kimse eğilip
“canın acıdı mı?” demedi.
Sen geldin sonra.
Birdenbire değişti toprağın dili.
Köklerim sana doğru yürüdü,
ben bunu aşk sandım.
Oysa şiir
çiçek açmaz;
insanın içinde
sessiz bir zehir büyütür.
Şimdi seni sökmüyorum içimden.
Bırakıyorum.
Belki bir gün
kendi kendine kurursun.
Belki ben
sana alışmaktan vazgeçerim.
Kalbimin en büyük özgürlüğü
birini unutmak değil,
onu hatırladığında
artık kendini kaybetmemektir.
Ben artık
bahçemde çiçek aramıyorum.
Biraz toprak,
biraz rüzgâr,
biraz da
kimseye ait olmayan
kendi sessizliğim yeter.
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
