Ey kendi çölünde dahi pür-hikmet bir âb olan,
Gönüllere, görünmez menbâlardan devâ olan,
Kendini bir rahmet gölgesi arar sanan,
Asıl sendin, o rahmet gönlüne ihsân olan.

Sendin kalbiyle bu aşkın ilk harfini yazdıran,
Sendin muhabbetiyle ilk kıvılcımı yandıran,
Ben yalnızca bir nazar, bir âyîne oldum belki,
Sendin virânemde mahfî güller açtıran.

Sessizce kaçarken kendi harâbâtından
Beni de çıkardın cân-ü dil nâlânımdan.
Bir virâne idi ruhum, nazarın eyledi âbâd,
Gülistân-ı muhabbet hâsıl oldu virânımdan...

Ey harîm-i dilini bana meftûh kılan,
Sahrâ-yı gönlüne bahâr olduğumu sanan,
Söyle ey sevgili, bilmez misin ki o bahâr,
Evvelden beri gönlünde meknûn bir gülistân

Şefkatinin rahmetiyle büyüdü saklı bahâr,
Pür-elem iki candık, birbirine melce olan.
Sen bir kadını sevmekle güzelleşmedin yalnız,
Muhabbetinle onda da zuhûr etti cemîlât-ı cihân,

Ey hâlden hâle sefer eden âşık-ı cân,
Kendi yolunda iken bana da oldun nişân,
Sen yalnız gönlüme sükûn veren değilsin,
Ben senin sükûtunda gizli bir sırr-ı nihân...

Eda Barlas
26.08.2026 {03.50}