Ey hâl-i pür-melâlimin devâsı
Hâlden hâle yolculuğumun ziyâsı
Gönül sahrama düşen rahmet damlası
Çölümü ahdar, yokluğumu vücuda kılan

Suya hasret ümitsiz bir sahra idim
Önce uzaktan esen bir nesîm oldun
Sahranın en derinliklerine vardığımdan
Şefkatli bir bağ ile beni himaye ettin

Ben ki nice yolları sensiz aşmıştım,
Gönlümde nice vîraneler taşımıştım
Gelişinle, neşv-ü nemâ buldu ümidim
Meğerse ben bir Rahmet Gölgesi aramıştım...


Ey beşerî vücuduma irşad olan
Ruhuma sükûn, gönlüme nizâm olan
Karanlık gecelerime mâh-ı tâbân
Kurumuş varlığıma âb-ı hayat olan

Ben ki kendi çölümde bi’mecâl idim
Bir damla rahmete müştak ve giryân idim
Sen geldin, gülistana döndün sahram
Seninle yeniden vücuda büründü sergerdân

Şimdi her nefeste senden bir iz var
Her sükûtta isminden kalan bir ses var
Artık ne bir çölüm, ne de susuz bir gârib
Senin himayende, gönlümde bir bahar var...

Hüseyin Barlas
24.08.2026 {22.50}