Geldi cihâna nûr-ı Muhammed, gülzâr-ı rahmet,
Âlemlere doğdu o şems-i hidâyet, yâ Resûlallah.

Gülzâr-ı vücûda saçıldı o dem nûr-ı Muhammed,
Kalplerde uyandı yeniden aşk ile ümmîd, yâ Resûlallah.

Mekke semâsında parıldardı o nûr-ı ezel,
Her zerrede yankılandı bir aşk-ı güzel, yâ Resûlallah.

Yetmiş bin perdeyi aştı geceden gündüze nûrun,
Rahmetle açıldı bütün yolları kalbin, yâ Resûlallah.

Sen geldin, gönüller buldu huzûrunla emânı,
Bir başka güzellik bürüdü cümle cihânı.

Taş kalbe bahâr indi, kurak çöle güller açıldı,
Adınla karanlık gecelerin ufku saçıldı.

Sensin ezelî rahmete mazhar olan güzel Nebî,
Sensin bize Hakk’ın lutfunu bildiren sevgili Nebî.

Mi’râc gecesinde semâlar sana açıldı bir bir,
Arşın ötesinde nûr ile yükseldi o kutlu seyr.

Ümmet diye andın bizi, yaş döktü mübârek gözün,
Kalplerimize merhamet oldu her bir güzel sözün.

Bir gül kokusu gibi yayıldı cihâna nefesin,
Gönüllerde kıyâmete dek yaşayacak sesin.

Mahşerde sancağın altında toplanır ümmetin,
Şefâat ümidiyle titrer gönül, yâ Muhammed.

Ey rahmet peygamberi, ey sevgili Ahmed-i Muhtâr,
Senin aşkınla gönüllerde açılır nice bahâr.

Doğduğun gece sanki sustu bütün zaman,
Nûrunla aydınlandı hem yer hem de âsûmân.

Salât ile selâm olsun sana her dem,
Gönüllerde yaşarsın kıyâmete dek, ey Kerem.

Allahümme salli alâ seyyidinâ Muhammedin
ve alâ âli seyyidinâ Muhammed.