Eylüle Dönüyor

Eylüllerde gün benim,
Gecelerde düş benim;
Sen Eylül’ün vaktisin,
Ben her anın peşinde,
Adın düşer içime.

Düş avcısıyım ben,
Güz hazzını süren sen;
Eylül iner gönlüme,
Ömre bedel bir mevsim,
Gözlerinden süzülür.

Tılsımını da kat gel,
Eylül’e öylece gel;
Hüzün ayının koynuna
Gece, yağmur, suskunluk,
Üçüyle birlikte gel.

Her susuşun şiirdir,
İçimde büyür durur;
Her bakışınla yeniden
Eylül başlar gözümde,
Gönlüm sana savrulur.

Sus, Eylül konuşsun hep,
Bir başına yürürken;
Sessiz sessiz ağlarken,
Yaprak gibi akşamda
İçime düştün birden.

Bak, yaz Eylül’e döner;
Sonbaharım, Eylül’üm;
Kızgınlığım, sevincim,
Düşen yaprak, gizli yan,
İçimdeki sessizlik.

Hep Eylül, bitmez Eylül,
Gecelerinde an beni;
Takvimlerden silinse
Adın, yine kalırsın,
Gönlümde saklı beni.

Sonra sayfa açılır,
Beyaz kâğıt ışıldar;
Mürekkep geceye damlar,
Bir cümle yarım kalır,
Şiir yeniden doğar.

Çünkü bazı mevsimler
Geçmez, kalır insanda;
Takvimlerden silinse
Adları, yine yaşar,
Gönlün derin yerinde.

Ve Eylül, her gelişte
Biraz daha sonbahar,
Biraz daha şiir olur,
Biraz daha sen olur,
Biraz daha içimde.

Ben yine yağmurda yürür,
İnce sesini dinlerim;
Gökyüzü susar kalır,
Yapraklar söyler derdini,
Yol sana çıkar yine.

Bütün yollar dönüp de
Eylül’e varır sonunda;
Hangi yöne gitsem bile
Adın düşer önüme,
Gönlüm sana bağlanır.

Bütün aylar Eylül olsa,
Her gün biraz sen olsa;
Her gece şiir dolsa,
Her mevsim içimde hep
Eylül’e dönse dünya.