Acımasın, yanmasın diye
O güzel canın
Demiştim ilk
Belki bu ilahi bağışla,
Saçılıp düşmüşümdür yoluna
Gövdene, toprağına

Gönülden, alın, yürek teri, can emeği
Sevgiyle her bir damlan
O güzel bahçenin bütün varlığıyla
Ağaçlarınla, çiçeklerinle
Dem dem
İklimler ve mevsim
Sarılıp doyasıya kucaklayışındı
Saklayışın
Ait, olmak istediğim
Vatanım…

Alnımı değirmek, yüzümü sürebilmekti
Özüyle sesiyle, renkleri kokusuyla
Aşkı muhabbetle, cennetinin…
Nefesini çekmek, nefesime
Âlâ’bildiğime…
Emanetin olmuştu sabırla
Zerremden ruhuna secde ettiğim…

2023

….

Ve
Düşerken o ağıtın
Canıma

O Yüce dağının
Sarpa yamacında

Bir Ardıç’ın
Gölgesine ardın sıra
Sığınıp saklanırken bitap
Sesin

Gövdesini parçalayan
Vefasiz dikenlerini kopardı
Asıldı cam kırıklarını
Çekti keskin oklarını

Sökmeye çalıştıkça kanayan
Tek tek
Dişleri ile
Kırdı kaskatı kanatlarını

Canindan, canını
Asarken bir dala
Bıraktı kaftanını

Bir acı pusuda
Bir sisli perdede
Uzaklara yel vurdukça

Bakışları söndü
Derinden bir
Nefesle

Ey Gövelim
Yarrrrrrrr…