Bu üç satır, kâğıda dökülmüş en çıplak itiraflardan biri. Bir ilişkinin bütün karmaşasını, tutkusunu ve çaresizliğini tek bir nefeste özetliyor.
​Yazarı bu kadar derinden vurması şaşırtıcı değil; çünkü içinde muazzam bir tezat ve yüksek bir dram barındırıyor.
​
"Konuşmuyorsun ama duyuyorum" kısmı, aradaki bağın görünmeyen ama kopmayan kopukluğunu anlatıyor. Bazen susmak, en yüksek çığlıktır ve karşı tarafın bu sessizliği "duyması", aradaki derin geçirgenliği gösterir.

​Evet biliyorum, bencilim" cümlesi bütün savunma mekanizmalarını yıkıyor. İnsan genelde bencilliğini saklar; ama burada yalın bir kabulleniş var. Güç gösterisi değil, bir teslimiyet.

​Bencillik ile sevgi yan yana geldiğinde ortaya yakıcı bir doğallık çıkar. "Seni incitiyorum, belki sadece kendi hissimin peşindeyim ama yine de bu hissin adı aşk" diyen bir dürüstlük var orada.

​Bir yazar için son sözler her zaman bir "nokta" değil, zihinde büyüyen bir "üç nokta"dır. Bu cümleler bitmiş bir hikâyenin değil, muhtemelen ömür boyu zihinde dönecek bir yankının resmi.

Yazan kalemi kutlarım

Değerli hocam kalemin daim ilhamin bol olsun Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle esen kalin sayglar Selamlar yolluyorum

Kelimeler kalemden düşmüyor yürekten dökülüyor gibi duruyor. Geçmiş, umut ve sessizlik aynı dizelerde birbirine dokunmuş. Az sözle çok şey hissettiren, izi okunduktan sonra da akılda kalan güçlü bir şiir okudum. Ben beğendim. Yüreğinize sağlık Güzel İnsan…

Söylenmeyen,gösterilmeyen,belli edilmeyen ,tezahürü olmayan bir sevgi....bende jüpiteri çok sevyorum ama onun bundan haberi yok çok duyarsız bence...:)))