1
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
50
Okunma
Omzuma astığım şu boş heybede,
Ne bir lokma ekmek ne de aş kaldı.
Yıllarca koşturup durdum gurbette,
Ömrün kefesinde bir tek taş kaldı.
Topladım sanırdım vefa, dostluğu,
Zaman eleyince gördüm boşluğu.
Neye yaradı ki gençlik çoşkusu.
Gözümün pınarında sade yaş kaldı.
Harcanıp tükenmiş meğer hayaller,
Boşuna uzanmış boşa bu eller.
Unutmuş adımı, savurmuş yeller,
Geride kurumuş bir ağaç kaldı.
Hayaloğlu der ki dolduramadım,
Ağlayan bahtımı güldüremedim.
Şu fani dünyadan bir şey tadamadım,
Elimde bomboş bir heybe bir heybe kaldı.
Recep Hayal
Hayaloğlu
5.0
100% (1)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz