Gözlerim diyorum... Gözlerim yine bir liman arıyor sığınmaya,
Yorgun dalgalar vuruyor ömrümün kıyılarına,
Kaç mevsim devirdik seninle bu ıssız sokaklarda,
Hangi rüzgar savurdu bizi bu yabancı yollara?

Biliyor musun, hâlâ aynı yerde duruyor o bank,
Üzerinde bıraktığımız yarım kalmış o keder,
Gökyüzü aynı gökyüzü, ne eksik ne fazla renk,
Ama sensiz bu şehir, inan bir cellat gibi bekler.

Bir çay bardağında soğudu demli hasretin,
Ne gelen var ne giden, ne de soran halimizi...

Sen şimdi hangi dağın ardında açtırırsın güneşi?
Hangi rüzgara fısıldarsın içindeki o derin ateşi?
Ben burada, kalabalıklar içinde bir başına,
Adını sayıklarım ömrümün en ıssız kışına.

Gidenler döner mi sanırsın o eski trenlerle?
Biz mi çok sevdik, yoksa fazla mıydı bu keder?
Yüzümde çizgiler, saçımda ak düşen tellerle,
Bekliyorum işte; ölümden beter, hasretle.

Hadi, bir ses ver dağlar taşlar yankılansın,
Bırak bu sitemleri de, bu acı da burada kalsın.
Bir gün bu yollardan yine geçerse yolun,
Bil ki hasretle, sadece seni bekliyorum bilesin,

Recep Hayal
Hayaloğlu