Kırık dökük harfler ile yazıyorum bu mektubu,
Yılların eskittiği o sağı solu kırık harfler ile.
Bazı kelimelerimi okuyamazsan eğer bil ki,
Düşüp kalmışlardır bir yerlerde , tıpkı benim gibi,
Ve cümlelerimde devriktir belki yılların yorgunluğundan....

Yine umutsuzluğum bulaştı mürekkebe, bu mektubu yazarken,
Ondandır belki , yazılarımın cansız ve soluk bu hali,
Onun için geceleri yazarım ben mektuplarımı sana,
Göz yaşlarım yerine , mürekkep damlaya damlaya ,
Gecenin o safran karası rengi ile can bulsun biraz diye....

Hayallerimde ki yırtıkları dikmeye çalışıyorum ara sıra ,
Her gün bir başka yerden sökülüyor umutlarım ,
Belki anlatabilirim halimi sana bu mektupta ,
Yazılarımı okuyabilirsen ve durabilirse ,
Sağı solu kırılmış harfler ve devrik cümlelerim ayakta,
Ve eline geçerse, okursan bu mektubu , belki anlarsın halimi....

Bu kaçıncı mektup sana yazdığım ,inan unuttum,
Nasıl gökyüzünde ki yıldızları sayamazsa insan işte öyle,
Ve nasıl sert bir kayaya çarpar da insan , kırılır eli kolu dağılır her yeri ,
Belki de ondan kırık dökük bu mektuptaki harfler ve duygularım,
Sen bir kere bile okumadığın için , mektuplarımı, o siyah gözlerinle...

Şimdi otur sevdiğim , oku bu mektubu ,satır satır ,cümle cümle,
Öp , o kırık dökük yerlerinden harflerimi tek tek ,
Ve kalksın , bu yorgun devrik cümlelerim birer birer ayağa ,
Can bulsun bu mektubun bu soluk rengi , o gözlerinin karasında,

Şimdi otur sevdiğim , yaz bir mektup bana , o gözlerinin karasıyla.,
Öp o yırtılmış, sökük duygularımı ,dik birer birer,
Kaldır , o kırık dökük harfler gibi beni de ayağa,
Umutlarım canlansın tıpkı gözlerin gibi ışıl ışıl,
Kaldır bu kırık dökük hayallerimi bu mektup gibi ayağa.....