rüzgarların tenini incitmediği mevsimleri sevdim ben hep
ılıman akşamlarda sonbahar geçişlerini..

soluğunda ay tutulmalarını hissettim
dimağımda saklıydı hep titreyen nefesin..

ne vakit bir vazgeçiş hissetsem üşüyen parmaklarında
ölesiye sarıldım kırılgan can atışlarına..

omuzlarından bukle bukle dökülürken saçların
çırılçıplak ruhunun beyazına her şeyimle iliştim..

sen her kaybolduğunda o imkansız aşkın tualinden
sonsuzluğa uzanan kalemimle yeniden çizdim..

sen bir histin, her an beliren ve hiç dinmeyen
bense gizdim, yüreğimde hep sevginle birleştim..

en sonunda herkesleştin, kayboldu varlığının namütenahi yaldızları
bana bıraktın üzerine yıldız düşmeyen akşamları..

hiç gidilmemiş o rıhtımda gözyaşlarım ile beklerken seni
silmiştim hem kederli geçmişi hem de ümitvar geleceği..

ve eminim hiçbir kalem benden güzel resmedemeyecek seni
göğsünde riyakar bir aşkın sahte izleri..

bir gün yine bir şiirde belireceksin
umutsuz, yaşlanmış ve vazgeçmiş olarak..

ve keşke diyeceksin, hiç bırakmasaydım beni ölümüne tutan o elleri..