bir vakit gelir, kalem kağıda sığmazmış
yazdıkça çoğalırmış anılar
keder galebe çalarmış ân-ı hüsne
nefes kesilir, vade dolarmış..

anan baban toprak olurmuş zaman erişince
bir sırat var ki kıldan ince
hiçlikten kurtulup hakikate ilişince
göz kapanır, yürek uyanırmış..

bir türkü olup söylenir dilde
nakaratı ruha değince
vuslat görünür mânâ mabeyninde
ecel kapıyı çalar, vade dolarmış..

unuttum dediklerin kendini hatırlatınca
o büyük tanrılar dize gelince
bir yol var elbet, yollar içinde
o sayha gelir, bedenler dirilirmiş..

sana kapılar kapanmadan git
şefaat bekler, şu ümmet garip
her biri siracına bir el verip
medet beklermiş, vakit daralınca..

Pehlevi der yorgunum, belim bükülmüş
onca yıl beklenen bir hazin sonmuş
herkes zamanla layığını bulmuş
imtihan sırrıymış, bilinmezmiş sonu..

bu aşk sırrıyla açılınca perdeler
helâk olan kavimler, hani nerdeler
coşup hakkı söyleyince bu derbeder
sükut eder bâtıl, sessizce gider..

kitaplara sığmaz şu dünya öyküsü
adi bir sarmal hayat döngüsü
ve yaradan söyler elbet son sözü
bir vahiy ile dirilip sarsılmaz mısın?