bu şiir; zirvesindeyken yalnızlığın
her şey iç içe geçmişken
ve kalabalıkların ortasında kaybolmuşken
zayıf ve aciz bir adam tarafından kaleme alınmıştır..

bir dünya gözlerimin önünde erimiş
bu tufan canımı hiç etmiştir.

gözyaşlarım birer ok gibi saplanırken kurumuş vicdanlara
nakıs birkaç el huzuruma uzanmıştır.

kim el uzatıp dokunacak körelmiş insaflara
kim hissiz soluğuyla bertaraf edecek güneşi
nasıl çıkacağız bu yangından harbimizde mağlupken
nasıl düzelteceğiz şu çoktan bozulmuş düzeni..?

bir inkılab-ı azîm lazımdır ki tükenmiş canları beydalara sarsın
burnun dağlardan bile büyük olsa da def-i hacete muhtaç insansın
kibrin söndürüyor üzerinden eksilmiş nurunu
bir kan pıhtısından olma acz-i mutlaksın
cereyan ediyor her perdede başka sahne
seni bekliyor muhakkak bir arz-ı şahane..

yalnızlık büyük gariplik, hem de ele muhtaçsan
hem garip guraba dertle tarumarken
süzülsün bulutlar üstünde rahmet damlalarıyla
semavat sergisi açılsın önünde tüm kehkeşanıyla
sen ki elim hadiseler etrafında bir tek Rabbini bilirdin
Rahmetiyle birini bin etsin o Kadir-i Emin..