Günaydın. Değerli Pakize Özbaş
Her sabah yaptığım gibi.. Kalktım. Balkona yürüdüm. Baktığım yüzme havuzunu Mavi deniz düşündüm. Güneşe baktım. Yaşama gülümsedim.
Baktığım tlf yine mutlandıran eserinizi okudum.
ve. _____
Bu şiir, sabahı sadece bir zaman dilimi olarak değil, kalbin yeniden doğuş ânı olarak yakalıyor. Rüzgâr, çiçeklerin “gizli kokularını” kanatlarına yükleyip taşıyor; kuşlar en uzak köşelere uçarken bile şarkı bırakıyor. Her şey hareket halinde, ama bu hareket aceleci değil — usul usul, nazik, neredeyse kutsal.
“Ve sabah, kalbi güzel olanlara her gün yeniden doğar.” (işte budur)
Bu cümle şiirin kalbi. Sabah herkese doğmaz; yalnızca kalbi güzel olanlara. Işık çoğalır, güller çiy damlalarıyla uyanır, ama asıl açılan şey dışarıdaki manzara değil — saf kalplerin ve memnun ruhların üzerindeki o sessiz çiçeklenmedir. Rüzgâr kokuları taşır, kuşlar şarkı söyler; hepsi bir araçtır. Asıl mucize, kalbin o sabahı kabul edip yeniden doğmasına izin vermesidir.
Şiir bize şunu fısıldıyor:
Güzellik dışarıda hazır bekliyor. Ama onu hissedebilmek için kalbin temiz, ruhun memnun olması gerekir. Sabah rüzgârı herkese aynı esmez; sadece içi açık olanlara “en güzel sabahlarını” bırakır.
Kısaca:
Ben okuyup zenginlrşirken.. Bu satırlar, doğanın güzelliğini anlatmıyor.
Doğanın güzelliğinin, ancak kalbi güzel olanın gözünde ve yüreğinde gerçekten doğduğunu söylüyor.🌹Aşk ile