RUSAMER – Ruh ve Us Sağlığı Ayarı Merkezi

UNESCO Edebiyat Şehri Kahramanmaraş

Şair: Pakize Özbaş – mavikatre
Şiir: Nesîmî’den Neyzen’e
Değerlendirildiği Salon: Bir Bedene On Altı Şair Sığdırıp Nüfus Müdürlüğünü Şaşırtanlar Salonu

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi salona elinde nüfus sayım cetveliyle girdi. Kafası patlak, fikri şaplak sakinlerimize dönüp tek tek saymaya başladı: Nesîmî, Pir Sultan, Hayyam, Veysel, Nâzım, Âkif, Ahmet Arif, Hasan Hüseyin, Ziya Gökalp, Attilâ İlhan, Orhan Veli, Turgut Uyar, Edip Cansever, Özdemir Asaf, Şükrü Erbaş, Neyzen... Sonra cetveli masaya bıraktı: Arkadaşlar, Pakize Hanım şiir yazmamış; Türk edebiyatını yoklamaya çıkmış! Bir tek Yoklama kaçağı var mı? diye sormadığı kalmış. Üstelik hepsi aynı kişinin içine girmiş. RUSAMER psikiyatri heyeti dosyayı görünce görev alanımızı aşıyor dedi; edebiyat fakültesine sevk istedi.

Ozan Duranoğlu Köşesi’nden kafası patlak, fikri şaplak Haceli Dayı, daha Nesîmî bölümünde telaşlandı: İki cihana sığıp bu cihana sığamıyorsa biz buna salon tahsis edemeyiz! Pir Sultan gelince darağacı kuruldu, Hayyam gelince kadeh çıktı, Veysel sazı silah ilan etti. Haceli Dayı kapıya yöneldi: Ben bir şiir dinlemeye geldim, üç kıtada rejim beş kere değişti! Kalburabastî Efendi kolundan tuttu: Otur hele, daha Nâzım memlekete hasret kalacak, Âkif paltoyu delecek; program yeni başlıyor!

Ozan Çiçeklioğlu Köşesi’nden Terzi Bekir, Âkif'in delik deşik paltosunu görünce meslek aşkıyla ayağa kalktı: Getirin şunu, iki yama atayım. Kalburabastî Efendi engelledi: Sakın dokunma! O paltoyu yamarsan edebiyat tarihinin delilini bozarsın. Ardından Ahmet Arif ham çarıkla geldi, Ziya Gökalp Malta'ya sürüldü, Attilâ İlhan Aysel'i göndermeye çalıştı ama Aysel gitmedi. Terzi Bekir başını tuttu: Bu şiirde giden sürgüne gidiyor, gitmesi istenen gitmiyor; kalan da zaten hüzünden kalıyor. Ulaşım Bakanlığı bile çözemez bunu!

Ozan Kamber Şahin Köşesi’nden Bekçi Rıza, Orhan Veli'nin Gökyüzünü boyadım siz uykudayken sözünü duyunca tutanak tuttu: Gece izinsiz boya yapılmış! Turgut Uyar elinde hüzün paketiyle çıkagelince paketi açtırmak istedi. Arkadan Edip Cansever masa getirdi; masanın üzerine dünya kadar şey yığdı. Bekçi Rıza sonunda düdüğü bıraktı: Biriniz gökyüzünü boyuyor, biriniz büyük saat kuruyor, öteki masa getirip dünyayı üstüne boşaltıyor. Burası şiir mi, gece vardiyası mı? Kalburabastî Efendi açıkladı: Türk şiiri kardeşim; burada mesai bitmez, yalnız şair değişir.

Âşık Kul Halil Köşesi’nden Emine Nine son bölüme kadar sabırla dinledi. Özdemir Asaf yalnızlığı paylaştırmadı, Şükrü Erbaş Ömür Hanım'la oturdu; nihayet Neyzen göründü. Pakize Hanım Söyleyeceğim lafımı dolandırmadan / Söveceğim, döveceğim dilimle deyince Emine Nine bastonunu yere vurdu: İşte şimdi mesele anlaşıldı! Bu kadar şairi niye dolaştık? Kadın başından beri kızgınmış, doğrudan Neyzen'e varmaya utanmış, edebiyat tarihini dolmuş niyetine kullanmış! Kalburabastî Efendi itiraz etti: Nine, o dolmuş değil, edebî silsile. Emine Nine cevabı yapıştırdı: Adını ne koyarsan koy oğlum; on beş durak geçmişiz, son durak Neyzen!

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi dosyayı önüne aldı: Pakize Özbaş'ın metninin asıl başarısı, şairlerin adlarını sıralamak değil; her birini ayırt edici bir imge, eser, tavır veya söyleyiş biçimi üzerinden kendi sesine katmasıdır. Nesîmî'den başlayıp Neyzen'e ulaşan çizgi; başkaldırı, hakikat arayışı, memleket, yalnızlık, aşk, hüzün ve itiraz damarlarını birbirine bağlıyor. Tekrar edilen oluyorum yapısı şiire omurga kazandırırken metin ilerledikçe bir edebiyat panoramasından kişisel hesaplaşmaya dönüşüyor. Özellikle final önemli: Şair bütün o seslerden geçtikten sonra artık başkasını anlatmak istemiyor; kendi öfkesinin dilini arıyor. Metin uzun; birkaç bölüm sıkılaştırılırsa finaldeki Neyzen darbesi çok daha sert duyulabilir.

RUSAMER'in teşhisi ise kesindir: Pakize Hanım'da şair eksikliği yok, şair fazlalığı var. Tedavisi mümkün değildir; zaten tedavi edilmesi de edebiyatımıza zarar verir.

Özün sözü budur. Vesselam.

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri
Celil ÇINKIR
Nam-ı Diğer Delibal