Öyle bir güne uyandım ki dünya
bomboş,
Sokaklar dilsiz, gökyüzü yorgun ve
sarhoş.
Sanki herkes çekilmiş, bir ben kalmışım
geride,
Bütün umutlar infaz edilmiş o ıssız
seherde.

Korkunca sığındığım bir liman vardı
hani,
O büyüleyen sözlerinle şair sanırdım
seni.
Meğer ilk sen kaçmışsın, ilk sen terk
etmişsin,
Daha gitmeden bu gönlü ateşe
vermişsin.

Ne tutunacak bir dal kaldı, ne
sığınacak bir kıyı,
Yalnızlık, kemiğe dayanan o en derin
sızı.
Liman dediğim uçurummuş, şair
dediğim yalan;
Bana bu enkazın altında sadece
sessizlik kalan.

Yüzüme çarptığın kapılar yankılanır
hâlâ,
Bir ah bile bırakmadın sığınacak
dalda.
Kurudu gözlerimde sana akan o son
damla,
Taş kestim senin yüzünden bu
amansız yolda.

Şimdi poyraz vuruyor yüzüme, cellat
gibi soğuk,
İçimde feryat eden ses yankısız ve
boğuk.
Karanlığa büründü ne varsa senden
yana,
Sövsün artık dalgalar kıyıya vurmayan
zamana.

​Artık ne bir fırtına korkutur bu yorgun
canı,
Ne de bir mucize temizler kirlenmiş
anı.
Liman yerle bir oldu, devrildi o sahte
tahtın;
Küllerinden doğamaz bir daha bu
kararmış bahtın.

Ayla Kaya

14 08 2026